MOMMY: Wat ik moeilijk vind aan het moeder zijn.

Toen ik zwanger was dacht ik vaak na over hoe het zou zijn om moeder te zijn, “Hoe zal ik dit doen”, “Hoe zal dat zijn”. Tijmen en ik spraken daar samen natuurlijk ook geregeld over; “Waar denk jij dat jij goed of minder goed in zal zijn?” Inmiddels heb ik daar een heel klein beetje meer inzicht in gekregen (ik leer elke dag meer over Nate en vooral over mezelf) en heb in de afgelopen 1,5 jaar ook dingen ontdekt die ik misschien niet helemaal verwacht had, zeker als het gaat om de moeilijke dingen! Vandaag deel ik een aantal persoonlijke dingen die ik soms best wel moeilijk kan vinden aan het moederschap. Lees je mee?

Consequent zijn. Ik ben denk ik echt de minst-consequente persoon die ik ken. En wat moet ik mezelf vaak toespreken en zeggen dat ik vol moet houden als ik met Nate ben. Hij is echt een boefje en probeert me de hele dag uit om te kijken hoe ik reageer. Hij weet donders goed waar hij wel en niet aan mag zitten en als hij dan iets stouts doet kijkt hij zelfs al achterom om te wachten tot ik reageer en als ik dan op hem mopper begint hij gewoon keihard te lachen. Dit is voor mij eigenlijk veel te grappig en ik moet me elke keer weer inhouden om niet mee te gaan lachen. Mijn neefje en nichtje zeiden het vroeger altijd al als ik kwam oppassen: “Vera kan nooit boos op ons worden”. Ik was daar altijd een beetje trots op maar nu vind ik het soms ook wel moeilijk en zou ik willen dat ik af en toe een beetje serieus genomen werd door mijn kind.

De zorgen en angst. Natuurlijk wist ik dat ik me zorgen zou gaan maken. Wanneer je een kindje krijgt kun je verwachten dat je je zorgen gaat maken om hem of haar. Een greep uit de zorgen die ik zoal heb (gehad)? Eet Nate wel genoeg? Ademt hij nog wel? Ben ik te streng/soft voor hem? Zou hij nog wel in zijn eigen bed willen slapen als hij vannacht bij ons ligt? Ben ik niet te veel aan het werk? Moeten we dit of dat niet proberen tegen het spugen? Is hij al wel oud genoeg om een filmpje op de tv te kijken? Zo kan ik nog wel even door gaan. Er zijn telkens wel weer andere zorgen of angsten waar ik tegen aan loop, de ene keer groter en de andere keer zijn het kleine dingetjes. Relativeren is niet mijn sterkste kant, dus ik ben blij dat Tijmen een stuk nuchterder is en mij vaak gerust kan stellen of me kan helpen.

Sterk zijn. Als Nate verdrietig is omdat hij iets niet mag, ben ik ook verdrietig en zeg ik 100 keer sorry sorry sorry. Als hij huilt omdat hij zich pijn heeft gedaan, huil ik ongeveer net zo hard. Ik voel heel erg met hem mee en kan me daar echt rot door voelen, terwijl hij juist vaak afleiding of troost nodig heeft op zo’n moment en ik sterk voor hem moet zijn. Ik weet dat ik me emoties van anderen heel snel aantrek, maar ik had toch stiekem gehoopt dat ik hier wat beter in zou zijn.

Altijd paraat staan. Natúúrlijk sta ik altijd klaar voor mijn kind, wat er dan ook maar is. Maar wat ik hier bedoel met paraat staan is meer dat ik altijd alert moet zijn, moet opletten. Ik heb mijn rust en momenten voor mezelf heel hard nodig en vind het soms best lastig om altijd op te moeten letten. Vorige week gebeurde het nog dat ik uit mijn werk kwam en Tijmen daarna gelijk naar zijn werk moest vertrekken. Ik was helemaal gesloopt van mijn lange dag en terwijl Nate lekker in de kamer aan het spelen was, zat ik op de bank en doezelde een beetje in! Nog geen 2 tellen later werd ik op mijn hoofd gemept omdat meneertje met mij wou stoeien, maar dat zijn wel moeilijke momenten. Wat als ik veel langer in slaap was gebleven en er iets met hem zou zijn gebeurt? (Hallo schuldgevoel!) Pas als Nate in zijn bedje ligt kan ik het loslaten, maar dan heb ik wel de babyfoon aan staan! ;-)

Genieten van het moment. Toen ik zwanger was dacht ik: “Hoe zal het zijn als ‘de baby’ er is?” Toen Nate een paar maanden oud was dacht ik: “Hoe zal het zijn als hij straks kan kruipen of zelf rondloopt?” Nu Nate als een malle woordjes leert denk ik vaak: “Hoe zal het zijn als hij straks echt praat?” Ik ben vaak zo bezig met ‘later’ dat ik mezelf soms moet stilzetten en moet zeggen dat ik meer in het heden moet zijn met mijn hoofd. Toen ik vorige week met een stapel kleding in maat 92 naar de kassa liep en langs de kleine lieve babypakjes in maat 50 kwam moest ik even slikken. Het gaat zo snel dat ik bewuster moet genieten van nu, want het gaat zo snel voorbij!

Ondanks deze moeilijke dingen, geniet ik er enorm van om moeder te zijn. Nate is zo’n lief en leuk ventje en ik ben zo dol op hem! Zijn er mama’s die de dingen die ik noemde lastig vinden? Of misschien zijn er nog wel andere dingen die je moeilijk vind? Deel ze hieronder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s