MOMMY: Mijn bevallingsverhaal

Bevalling_03

Zoals ik in het voorstel artikel van Nate al zei bleef het hier ineens een aantal weken heel erg stil! De oorzaak daarvan is dat de periode na mijn bevalling geen pretje is geweest, maar ik zal daar een andere keer nog wat meer over vertellen.

Ook was het niet niks om naar de bevalling terug te kijken, omdat het gewoon nogal wat is dat je te verwerken krijgt en ik moest goed nadenken over wat ik wou vertellen en hoe. Inmiddels is mijn bevalling al weer 4 maanden (MAANDEN?!) geleden en is Nate al weer 4 maanden bij ons! Waar blijft de tijd? Maar goed, vandaag dus eerst even 4 maanden terug in de tijd!

De laatste week van mijn zwangerschap was een hele rare voor mijn gevoel. Ik was echt niet te genieten en behoorlijk aan het balen. Elke ochtend werd ik teleurgesteld wakker met de gedachte “Het is vannacht weer niet gebeurt” en elke avond ging ik naar bed met “Ja, wel wat gerommel vandaag, maar het zet maar niet door”. Ik ging ook steeds slechter slapen, want ik was bang dat ik naar het ziekenhuis zou moeten om ingeleid te worden en dat zag ik absoluut niet zitten.

Bij de laatste controle van de Verloskundige (41wk2dgn, op een dinsdag) vroeg ik daarom wat er eventueel nog mogelijk was. Kon ik misschien alvast een kijkje nemen in het ziekenhuis om te zien waar ik dan terecht zou komen? En was het niet mogelijk om dan al eerder ingeleid te worden? Ik liep inmiddels al enige dagen met een aantal cm ontsluiting, maar er gebeurde maar niets. Gelukkig mocht ik diezelfde middag nog gaan kijken bij het Moeder&Kind Centrum hier in Harderwijk. De verloskundige ging mee en samen bekeken we de afdeling en de kamers. Daar besloten we vast een afspraak te maken voor de extra onderzoeken die ik zou krijgen als ik mogelijk ingeleid zou moeten worden, dan konden we daarna zien of we nog tot na het weekend gingen wachten met een inleiding of niet. Prima!

Woensdag was het Koningsdag, dus donderdagochtend konden we ons om 11 uur melden, waarna ik een halfuur aan een monitor mocht liggen en er allerlei onderzoeken en een echo volgden. Er werd afgesloten met een gesprek waarin mij verteld werd dat ik, als ik dat wou, de volgende dag ingeleid kon worden. Pardon, MORGEN?! De reden die ze aangaven was dat ze zo op de echo’s hadden ingeschat dat de baby al wel ruim 9 pond zou zijn en langer wachten mij waarschijnlijk geen goed zou doen.

Zo gezegd, zo gedaan; vrijdag 29 april stonden Tijmen en ik om 07:50 – 10 minuten te vroeg – op de stoep bij het Moeder&Kind Centrum. Ongeveer 2,5 uur geslapen, maar dat mocht de pret niet drukken. Om 08:15 lag ik goed en wel aangesloten op de apparatuur op het bed in de bevalsuite,   en vlak daarna kwam m’n zusje binnen wandelen. We hebben toen met z’n 3en eerst nog een stuk van de vakantiefilm van Amerika met de Famielje gekeken en ook nog erg veel gelachen met de verpleegster tot een halfuurtje later het huilen mij nader stond dan het lachen en er besloten werd dat het beter was de film uit te zetten.

Het was vanaf de eerste wee gelijk raak en ze kwamen steevast elke 1-1,5 minuut en soms bleven ze niet eens weg maar kwamen ze gewoon gelijk na elkaar. Ik had veel rugpijn, achteraf denk ik dus dat ik rugweeën heb gehad. Ik werd door die pijn heel beroerd en misselijk waardoor ik geen eten of drinken kon binnenhouden en dus zo slap als een vaatdoek was. Op een gegeven moment viel ik tussen de weeën door elke keer weg, in slaap denk ik, van de pijn en het gebrek aan energie in m’n lichaam.

Om ca. 16:30 mocht ik beginnen met persen, maar Nate bleek telkens behoorlijk te dippen qua hartslag, dus terwijl ik mijn best deed maakte de verloskundige een echo. Wat bleek? Onze kleine vriend was een sterrenkijker en lag dus met zijn neus naar mijn navel ipv mijn rug, wat betekende dat hij meer moeite zou hebben om naar buiten te komen. Na een goed uur waren we nog niet veel opgeschoten en werd besloten de vacuümpomp in te zetten. Ik wist niet wat me overkwam en voelde een paniek over me komen, maar ik wist tegelijk ook dat ik eigenlijk geen andere keus had.

En toen kwam na een paar weeën ineens die verlossende zin die ik al zo vaak in films en tv-programma’s had horen zeggen: “Goed luisteren, ik ga je zo vragen om te zuchten”. Ik wist dat dit maar 1 ding kon betekenen, het zit er op! Het gaat gebeuren! En ja hoor, daar kwam hij dan. Om 17:40 werd Nate geboren. Zo lang op gewacht en dit was het moment dat we hem eindelijk in onze armen sloten! Als ik er aan terug denk krijg ik weer de tranen in mijn ogen, het was zó bijzonder! Op dat moment wisten we nog niet eens of we een zoon of dochter hadden gekregen, maar daar waren we ook helemaal nog niet mee bezig, we waren eerst al blij dat het – wat op dat moment voelde als een martelgang – achter de rug was. Maar de verloskundige vroeg ons eens even te kijken en ja hoor, een jongetje, een zóón! Vanbinnen had ik het altijd al gedacht en toen ze het zeiden dacht ik dus ook: “Ja duh, dat wisten we toch al?!”

Nate bleek de navelstreng ook nog eens 2 keer om zijn nek te hebben, vandaar dat hij telkens zo dipte tijdens de weeën. We moesten nog een nachtje blijven ter observatie, want vanwege de vacuümpomp die gebruikt was had Nate een hersenschudding opgelopen en werd hij extra in de gaten gehouden. Op zich was het ook wel fijn om even te blijven, omdat we dan niet die avond nog naar huis hoefden, maar even konden bijkomen terwijl er goed voor ons gezorgd werd.

Rond 20:00 begonnen we met het bellen van onze ouders en nabije familie. Ik denk dat we rond een uur of 23:00 uiteindelijk opgaven toen we nog steeds niet iedereen gesproken hadden of te pakken kregen en toen nog wat appjes verstuurd hebben. Onze ouders zijn in het ziekenhuis langs geweest die avond, alsmede onze neef en nicht met onze ‘peperkinderen’ en mijn zwager en schoonzusje.

De volgende ochtend kregen we allemaal een lekker ontbijtje op bed, want ja, ook voor Tijmen werd in de kamer een bedje opgemaakt! Wat een luxe zeg, fijn met z’n 3tjes overnachten! Na het ontbijt werd Nate nog een keer nagekeken door de kinderarts en na haar goedkeuring mochten we als gezinnetje naar huis vertrekken! <3

Als ik nu terugdenk aan de bevalling heb ik heel gemixte gevoelens. Enerzijds was het de mooiste dag van mijn leven, maar tegelijkertijd was het denk ik ook de meest angstige dag die ik heb meegemaakt. Vooral de eerste weken erna vond ik het heel lastig om er op terug te kijken en heb ik er bewust veel over moeten praten met Tijmen, m’n zusje en m’n moeder. Nu er wat tijd voorbij is gegaan merk ik dat ik het toch meer verwerkt heb of zoiets en ligt het minder gevoelig om het zo maar te zeggen.

Ik ben achteraf heel blij dat ik in het ziekenhuis was met de bevalling, als het thuis op deze manier was verlopen had ik met gierende banden alsnog naar het ziekenhuis gebracht moeten worden en ik denk dat het dan een nog heftigere ervaring voor mij was geweest. Ook was ik erg blij dat mijn zusje ook bij de bevalling aanwezig kon en wou zijn. Aangezien ik ingeleid ben, was mijn eigen verloskundige niet aanwezig en het gaf me dus wat meer vertrouwen dat ik bekende gezichten om me heen had. Op een gegeven moment stond het ziekenhuis personeel aan de zijkant toe te kijken (met 5 man!) terwijl Tijmen en mijn zusje met mij bezig waren. Heel bijzonder, maar het gaf mij wel een heel vertrouwd gevoel in een compleet onbekende en niet vertrouwde omgeving. Overigens was de verpleging wel echt heel lief, ze hebben goed voor ons gezorgd, ook de nacht dat we bleven heb ik een aantal keer iemand aan mijn bed gehad die kwam kijken hoe het ging en hielp met de luier en de voeding van Nate.

Het heeft even geduurd voordat ik zo ver was dat ik het allemaal goed op papier kon zetten, ook omdat ik gewoon erg druk ben en er niet vaak aan toe kwam om er even rustig voor te gaan zitten. Maar goed, hier is mijn verhaal dan dus, of in elk geval de dingen die ik wil delen. Er zijn een hoop details die ik achterwege heb gelaten omdat ik die enerzijds zelf nog moet verwerken en anderzijds  niet voor iedereen bestemd vind. Bedankt voor het meelezen en ik ga nu hard mijn best doen om de kraamtijd op papier te zetten! ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s